Η Έφη Αχτσιόγλου ως υπουργός Εργασίας, δεν είναι η πρώτη που προσπαθεί να περιορίσει τις απεργίες. Παλιότερα ήταν ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης, της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας που προκάλεσε μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις με τον περιβόητο αντισυνδικαλιστικό εργατικό νόμο 330 με τον οποίο διατεινόταν πως θα καταργήσει την... ταξική πάλη. Αργότερα, το 1983, με το άρθρο 4, ο Γεράσιμος Αρσένης προσπάθησε να επιβάλλει αντίστοιχα σκληρές προϋποθέσεις για την κήρυξη απεργίας. Ο νόμος του, που προέβλεπε ότι απόφαση για απεργία σε πρωτοβάθμια σωματεία παίρνεται με την ψήφο του 50%+1 των παρευρισκομένων, ψηφίστηκε μεν, δεν εφαρμόστηκε ποτέ δε.
Όποιος και αν ήταν κατά καιρούς ο νόμος για τις απεργίες, περισσότερο ή λιγότερο αυστηρός, αυτές δεν έπαψαν και πιθανότατα δεν πρόκειται και να πάψουν. Όταν άλλωστε απεργίες -και μάλιστα από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη- υπήρξαν ακόμα και την περίοδο της Κατοχής, πως να σταματήσουν τώρα; Με αφορμή το πολυνομοσχέδιο που περνά στη Βουλή και περιλαμβάνει το νόμο για τον περιορισμό των απεργιών των πρωτοβάθμιων σωματείων, το reader.gr, θυμάται τις μεταπολεμικές απεργίες που συγκλόνισαν την Ελλάδα.